Het eerste avondteam van De Kentering speelde op maandag 16 maart zijn laatste wedstrijd in klasse 1B. Voor het begin van deze laatste ronde stond ons team twee matchpunten voor op maar liefst drie andere teams. Dat betekende dat nog vier teams kampioen konden worden. Wij hadden natuurlijk de beste kansen, want bij een 2-2 gelijkspel zouden we al kampioen zijn. Maar bij een nederlaag zouden we zelfs nog als vierde kunnen eindigen…
Gedurende het seizoen was HMC A onze grootste concurrent geweest. Zij hadden echter in de vorige ronde verrassend verloren van Veldhoven A. En dit team was nu onze tegenstander in de laatste ronde!
Vol goede moed begonnen we, in een volle zaal, aan de wedstrijd die onze kampioenswedstrijd moest worden. Na zo’n anderhalf uur spelen kwam er enige tekening in de strijd: aan mijn bord en aan dat van Nico was de stelling steeds in evenwicht, maar aan het eerste bord had Bent zo op het oog een klein plusje. Dat gold ook voor Olaf aan bord 4. Goede vooruitzichten dus! Het ging er nu vooral om niets te verpesten. Spannend was en bleef het, ook toen eerst ik en enige tijd later Nico een remise hadden behaald. De stand was 1-1 en we hadden nog 1 punt nodig. Op het bord bij Bent en Olaf zag het er nog steeds goed uit. Bent kwam sluipenderwijs steeds beter te staan, maar had, traditiegetrouw, nog maar erg weinig tijd. Tamelijk zenuwslopend voor de toeschouwers…
Bij Olaf ging het ook de goede kant op. Hij veroverde een kwaliteit maar het afmaken kostte tijd. Ook hij kwam langzamerhand in tijdnood.
Bent kon op een gegeven moment een kwaliteit winnen, maar zag daarvan af om wit zou weinig mogelijk tegenkansen te geven.. Langzamerhand drukte hij zijn tegenstander terug op de eigen helft, waarna hij met een mooie pionzet stukwinst forceerde. Zijn tegenstander gaf op en dat betekende het verlossende punt: 2-1 voor ons en het kampioenschap was binnen!
Inmiddels had ook Olaf vorderingen gemaakt en ook hij slaagde erin een mooie overwinning te boeken. De eindstand kwam daarmee op 3-1.
We zijn dus kampioen, en dat in een klasse waarin de tegenstand heel sterk was. Volgend jaar spelen we dus in de hoofdklasse! Door Olaf
Na een aantal relatief rustige openingszetten staat deze stelling op het bord. Een dilemma diende zich aan:, zal ik met de loper het paard op a6 slaan of niet? In mijn vorige externe partij in de NBSB competitie sloeg ik met mijn loper een paard wat mijn tegenstander een geïsoleerde dubbelpion op de c-lijn opleverde. Vervolgens werd ik echter door het loperpaar van het bord afgeveegd. Dat scenario wilde ik eigenlijk voorkomen, maar blijkbaar ben ik hardleers. Ik kan de geïsoleerde dubbelpion op de a-lijn niet weerstaan en besloot mijn loper toch weer af te ruilen. Weer niet de beste voortzetting volgens de computer, maar gelukkig liep het dit keer anders af.
Door Bent
Tegen Veldhoven A zou 2-2 voldoende zijn voor het kampioenschap, door het slippertje van HMC A tegen hetzelfde team. Toen viel een sterke FM in, waardoor voorafgaand aan de wedstrijd gesproken werd over een tactische opstelling. Uiteindelijk gingen wij uit van eigen kracht.
Afgelopen maandag de finish van een mooi seizoen in de avondcompetities. Een finish die ook in meerdere opzichten de ontwikkeling van onze club weerspiegelt. Samengevat: toename van niveau, groot enthousiasme om deel te nemen aan de externe competities, meer dan genoeg leden om drie avond teams, of wellicht ook vier op de been te brengen.
Om met die toename aan leden te starten: we pasten met interne – 12 borden – en externe – ook 12 borden – partijen maar net in de speelzaal. En er was ook nog gewoon een schaakles van Mike voor zes deelnemers voorafgaand aan de start van de wedstrijden. Een drukte waar mijn clubhart een sprongetje van maakte: Wat leuk, zo bruisend, zoveel dynamiek, zoveel spelplezier!
En wat betreft die toename in niveau: Het A-team van De Kentering promoveerde glansrijk en zal zich komend seizoen met de sterkste teams van Noord-Brabant gaan meten! En zoals bekend: dat is geen malse competitie. De kersverse teamcaptain Olaf Soons haalde in de laatste ronde geen moeilijke fratsen uit in de teamopstelling maar vertrouwde op de eigen kracht van dit sterke A-team dat een mooie 3-1 overwinning behaalde in deze laatste en beslissende ronde. Maar ook het B-team handhaafde zich gemakkelijk, onder de rustige en motiverende begeleiding van de nieuwe teamcaptain, Jan de Leeuw. Tegen sterkere tegenstanders werd vaak nipt verloren, maar de punten tegen even sterke of zwakkere teams werden keurig binnengehaald, zoals ook de overtuigende winst in de wedstrijd van maandag: 4-0 maar liefst tegen het team van Caïssa uit Gilze.
Team B eindigde daarmee in de middenmoot van Klasse B2.
Team C deed zelfs tot de laatste ronde mee voor de eerste plaats en promotie in Klasse C2. Dat was niet in de laatste plaats te danken aan de plotselinge versterking van het team aan het begin van het seizoen met de komst van Sven.
Een onfortuinlijk verlies in de 5e ronde tegen HMC B gooide roet in het eten, maar de finish van het seizoen tegen het sterke OSV A was in stijl. Een seizoen om zeer tevreden op terug te kijken met heel veel mooie wedstrijden met ons gezellige team.
Leuk om in het kader van de toenemende speelkracht ook op te merken dat we maandag tegen drie A-teams speelden.
En tot slot dan die blik op het volgende seizoen: Opvallend in onze club is dat et overgrote deel van de leden graag ook extern speelt. Dat is bij veel clubs anders. Een goede ‘vibe’ denk ik: aanstekelijk enthousiasme en teamspirit. Met de huidige animo kunnen we gemakkelijk nog een D-team opstellen, en zitten dan nog ruim in ons jasje met reservespelers. Maar drie teams in klasse 2: dan moet er toch minstens één team de vrijgevallen plaats van team A in Klasse 1 gaan opvullen met een promotie in seizoen 2026-2027. We zullen zien!
Op zaterdag 7 maart speelde het team van De Kentering 1 tegen dat van De Baronie 3. Een topper in klasse 5M van de KNSB! Het was de nummer twee tegen de nummer drie. De Kentering 1 stond tweede, twee matchpunten achter Eindhoven 3, en zelf stonden we weer twee matchpunten voor op De Baronie.
Winst in deze beide topwedstrijden zou het kampioenschap en daarmee promotie naar de vierde klasse kunnen opleveren. Maar eerst zou er dus tegen De Baronie moeten worden gewonnen.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn. In een harde strijd moesten we het hoofd buigen en De Baronie boekte een verdiende 5-3 zege. Omdat Eindhoven 3 zijn wedstrijd won, is het team uit Eindhoven met nog één ronde te spelen al kampioen. Een knappe prestatie!
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de overwinning van De Baronie terecht was. Hun overwinning aan bord 2, tegen onze topinvaller Sven, was indrukwekkend. Ook het spel van de tegenstander van David getuigde van lef. Met bijna alleen maar pionzetten legde hij David het vuur na aan de schenen en deze moed leverde uiteindelijk de overwinning op.
Aan onze kant wonnen alleen Piet en Nico hun partij, terwijl Ton en Ralf een remise lieten noteren. Met de nederlagen van mijzelf en Olaf was dit te weinig om aanspraak te kunnen maken op de overwinning of zelfs maar een gelijkspel.
Mijn partij aan bord 1 was in zekere zin illustratief voor de middag. Het had er misschien wel ingezeten, maar het kwam er niet uit.
Ik speelde met zwart en ik vergiste mij in de opening. Ik speelde op de 6e zet een tamelijk ongebruikelijke variant, waarna mijn tegenstander geruime tijd nadacht en met een nog ongebruikelijkere tegenzet op de proppen kwam. Achteraf vind ik dat dit volgens de theorie de hoofdvoortzetting is, maar veelzeggend genoeg was mij dat niet bekend.
Mijn antwoord op deze verrassende zet was een fout. Ik ging vrijwillig met mijn dame in een penning. Ik wist natuurlijk ook wel dat dit in principe geen goed idee is, maar na diep nadenken meende ik te kunnen concluderen dat zwart zich dit kon permitteren en dat dit de aangewezen weg was om wits opzet te counteren.
Dit nu was een verkeerde inschatting. Wit wikkelde af naar een stelling waarin hij weliswaar een geïsoleerde dubbelpion op de e-lijn had, maar meer dan genoeg compensatie in de vorm van een geopende f-lijn en grote druk op mijn ongerokeerde koning.
Op de 19e zet was het tot de volgende stelling gekomen (zie diagram 1).
Diagram 1. Matthijs – Leon na 19. Dxe6
Na een van beide zijden niet foutloos gespeelde fase heb ik een stuk gewonnen waarvoor wit niet alleen 4 pionnen heeft, maar ook een geweldige aanvalsstelling. De computer evalueert de stelling hier op +1. Wit heeft dus verreweg de beste kansen.
Hoe pak je als zwart zo’n stelling aan? Het antwoord is natuurlijk: je stukken in het spel brengen. Maar met zo’n kwetsbare koning is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Wit is al helemaal ontwikkeld en dreigt bijvoorbeeld zijn e-pion naar voren te brengen en de laatste pion die de zwarte koning beschermt weg te blazen. Daarna heeft hij eventueel nóg een e-pion achter de hand om als stormram het karwei af te maken.
Bovendien staan er op de damevleugel nog drie pionnen in slagorde paraat om gebroederlijk op te rukken naar een glorieuze toekomst op de achtste rij.
Ik had er dus, eerlijk gezegd, totaal geen vertrouwen in. En dat is natuurlijk niet de houding waarmee je iets afdwingt! In de laatste aflevering van New In Chess wordt ex-wereldkampioen Magnus Carlsen geciteerd, die zegt: ”In Chess, the optimal state when you’re playing a game is somewhere between optimistic and delusionally optimistic. Because if you’re realistic, you’re just never going to be opportunistic enough to exploit your opponent’s mistake.”
Hoe waar deze woorden zijn bewijst het vervolg van de partij!
Met de moed der wanhoop slaagde ik erin de dametoren en de loper in het spel te brengen. We zijn dan bij diagram 2 aanbeland, na wits zet 26. Tf1.
Diagram 2. Matthijs – Leon na 26. Tf1.
Ik was erin geslaagd een directe aanval op de koningsstelling middels de opmars e4-e5 te verhinderen. Dit had reden voor optimisme kunnen en moeten zijn, zeker omdat ik ook nog de witte c-pion had weten te veroveren. Maar het lukte me niet mijn pessimisme af te schudden. Ten onrechte, want volgens de computer is de evaluatie inmiddels -1.5, wat wil zeggen dat zwart veel beter staat!
Het gevaar dat ik nu op me af zag komen was de gevaarlijke b-pion die rechtstreeks naar dame dreigt te marcheren.
In dezelfde aflevering van New In Chess waarin Carlsen wordt geciteerd staat ook een rubriek van Castellanos, getiteld ”The worst placed piece”. Castellanos betoogt dat een van de manieren om de beste zet te vinden is te kijken naar welk stuk het slechtst staat opgesteld: ”What is the Worst Placed Piece? This is a fundamental question when it comes to positional understanding. The short answer is simple: the worst placed piece is the one that has no real function in the position, the one with little or no influence on what is going on.”
Volgens deze redenering is zwarts toren op f8 het stuk dat het minst presteert. Op de f-lijn valt niet veel meer te halen en de toren kan beter elders worden geposteerd. Ik speelde daarom 26… Te8. Op e8 lijkt de toren actiever te staan dan op f8, maar de zet is niet goed want het geeft wit de gelegenheid zijn b-pion ongemoeid te laten oprukken. Wit speelde 27. b6 en hierna is wits voordeel winnend. Zwart kan de b-pion niet meer tegenhouden.
In plaats van 26… Te8 had ik 26… Ke7! moeten spelen. Maar ik was zo gefixeerd op de f-lijn en de e-lijn dat ik helemaal niet heb overwogen de toren om te spelen naar de damevleugel. Met 26… Ke7! en dan bijvoorbeeld 27. Tf2 De1† 28. Tf1 Db4 heeft zwart zijn toren vrijgemaakt en zijn voordeel behouden.
Helaas, niet gezien. Dit was niet mijn partij. Mijn tegenstander speelde het verder mooi uit en na 33. Kg2 (zie diagram 3) gaf ik op.
Diagram 3. Matthijs – Leon, slotstelling na 33. Kg2
Waarom gaf ik op? Omdat ik dacht dat ik zou verliezen na 33… Td8 34. b8D Txb8 35. Dg8†. Maar… deze variant wint helemaal niet, want na 35… Ke7 36. Dxb8 houdt zwart remise door eeuwig schaak!
Heb ik dan ten onrechte opgegeven? Nee, dat ook weer niet. Maar om te winnen moet wit in de slotstelling na 33… Td8 wel de zet 34. Txf6! vinden. Het gaat dan als volgt verder: 34… gxf6 35. De6† Kf8 36. Dxf6† Ke8 37. Dxd8† Kxd8 38. b8D† en wit wint het dameëindspel.
Zelfs de opgave kwam dus wat vroeg. Zoals gezegd, het was niet onze dag.
Dit betekent zoiets als strijdend gingen wij ten onder. Maar tegen het team van De Baronie 4 ging dat wel heel snel. Na anderhalf uur spelen stonden we al met 4-0 achter. Eerlijk gezegd was het verschil in gemiddelde ELO-rating sowieso te groot om een beter resultaat te verwachten: 1723 tegen 1611. De schakers uit Breda waren bovendien extra gedreven omdat zij nog kampioenkansen hadden (en nog hebben). Voor De Kentering 2 ziet de stand op de ranglijst er inmiddels minder rooskleurig uit. We staan nu voorlaatste. Maar juist dat zou voor de laatste wedstrijd van dit seizoen, mogelijk extra motiverend kunnen werken.
De stukken op bord 3 gingen als eerste terug het doosje in. Op een vol bord leek er nog niet veel bijzonders aan de hand, maar Peter overzag dat de zwarte dame een fraai plekje midden op het bord kon vinden met een onverwacht en onvermijdbaar mat als gevolg. Peter gaf het nog een positieve twist met de stelling dat dit schaken juist zo leuk maakt.
Zelf speelde ik op bord 4 een grafpartij door zelf het graf te graven om daarin langzaam maar zeker in te zakken. Het algemene idee is toch dat wit iets beter uit de opening komt dan zwart. Daar kwam maar weinig van terecht door veel te veel openingspassiviteit waarna ik als een vlieg werd doodgedrukt tegen een emotionele muur.
De twee hoogste borden deden het beter dan de laagste twee met Egbert en Lex achter de stukken. Wilbert speelde op bord 1, met zwart dus, het Boedapest Gambiet. Hij won snel een pion, daarna een toren en daarmee de partij. In zijn euforie zag hij onder het toeziende oog van zijn vader (die deze ronde vrijaf had) nog een mooie matcombinatie over het hoofd, maar hij haalde de volle buit toch subtiel binnen. Mooi werk! Op bord 2 bij Dick was sprake van een gelijk opgaande strijd met remise als resultaat. Weliswaar zouden we daarmee de wedstrijd definitief verliezen, maar het vooruitzicht dat op de resterende drie borden nog de volle winst zou kunnen worden gehaald was louter utopie.
Jan de Leeuw speelde als zijn achternaam, maar toch geen winst dit keer. In de Siciliaanse opening rokeerde wit naar de damevleugel en zwart naar de koningsvleugel. Van beide kanten werd de aanval ingezet op de koning. In het middenspel gingen de dames van het bord waarbij Jan ook het loperpaar moest prijsgeven. Dat gaf zijn tegenstander een licht voordeel. Maar om verder te komen moest wit ook het loperpaar opgeven. Wit stond iets beter, maar speelde onnauwkeurig en de stelling kwam weer binnen de marges van een remise,. Nadat duidelijk was dat wij de wedstrijd hoe dan ook zouden verliezen (we kwamen met 4,5 – 1,5 achter) bood Jan tweemaal remise aan. Hij deed dat ook omdat hij zijn ongeslagen status in de zaterdagcompetitie van dit seizoen wilde behouden. En dat is toch maar mooi gelukt, want met enige tegenzin (vanwege de bordpunten richting hun kampioenschap) ging de tegenstander uiteindelijk met remise akkoord.
Lorenzo op bord 6 hield het van iedereen het langste vol. Zijn tegenstander spinde een krachtig web van zwarte stukken rond de witte koning en vind dan maar eens een uitweg. Die kwam er niet.
Afgelopen maandag 23 februari 2026 mochten wij in Waalre aantreden tegen Litho Knights A, de club van ASML-werknemers. Aangezien Nico was geveld door de griep, vonden wij ons nieuwbakken lid Edwin Swinkels op bord 2 terug en niet zonder succes, hierover later meer.
Bent trad aan op bord 1 en won zijn partij vrij vlot en overtuigend. Ondanks dat Bent dit seizoen nog niet verloren heeft op bord 1 was een overwinning geen vanzelfsprekendheid. Als zeer nieuwbakken vader stond hij echter gewoon paraat op bord 1 en liet op het bord geen enkel spoor van slaaptekorten zien. Vooralsnog demonstreert Bent dat het adagium ‘een kind krijgen kost je 100 ELO’ op hem niet van toepassing is. Knap gedaan! Een analyse van Bent volgt hieronder:
De wedstrijd tegen Litho was cruciaal om überhaupt nog kans te maken op het kampioenschap. Wel ben ik erachter gekomen dat een baby van 2 weken oud maakt dat je automatisch ìets minder tijd over houdt voor de hobby. Als resultaat heb ik mij dus effectief voorbereid op mijn tegenstander: 1 opening, 1 variant. Zie hier het resultaat:
Vervolg Olaf: Ik was vervolgens met zwart op bord 4 als tweede klaar en kan vrij kort over de partij zijn, het was niet bepaald mijn beste van het seizoen. En dat terwijl mijn dochter juist de laatste weken weer een behapbaar slaapritme heeft gevonden. Als nieuwbakken Doornroosje zag ik echter een combinatie over het hoofd. Zie diagram na 19. 0-0: Mijn tegenstander liet al vroeg in de partij dubbele geïsoleerde pionnen op de c-lijn toe. Ik dacht dat deze structurele zwakheid ondanks het loperpaar mij een voordeel zou moeten geven. Mijn tegenstander had het echter beter ingeschat en ik kwam later onder lichte druk door het sterke loperpaar (ik wou dat ik het essay van Jan de Leeuw over de sterke loper(s) (zie voorgaand stuk op de site) eerder had gelezen). Desondanks dacht ik na 19…Pa5 druk te kunnen zetten op de pion c4. Ik zag echter de winnende zet voor wit over het hoofd. Ik laat het aan de puzzel liefhebber over om deze te vinden….
Kortom al snel werd het 1-1.
Leon stond ver in het eindspel onder behoorlijke tijdsdruk stond. Wij stonden met een aantal man rondom het bord toen opeens Leon de klok had stilgezet en zijn tegenstander had gefeliciteerd. Wij bevonden ons even in een staat van schok, want zowel Leon als wij hadden de mat-in-een niet zien aankomen! Gelukkig greep de wedstrijdleider in. Het bleek dat de matzet onreglementair was. De partij werd hervat en in Leon’s tweede en nieuwbakken schaakleven van de avond wist hij onverschrokken het tweede punt voor de De Kentering in de wacht te slepen. Klasse!
In een ander artikel op de website, Spookmat in Waalre, analyseert Leon deze partij.
Als laatste was Edwin klaar. Ondanks enige commotie bij de partij van Leon bleef hij onverstoorbaar gericht op zijn eigen partij. Tegen een sterke tegenstander belandde Edwin in een pion minder eindspel met een toren. In theorie wellicht een remise maar onder tijdsdruk tegen een goede tegenstander allerminst eenvoudig. Edwin bleef echter kalm en wist heel keurig de partij naar een remise te sturen. Met 2,5 punten binnen was de team-overwinning binnen! Op zeer korte termijn beschikbaar gevonden als last-minute invaller en het winnende halfje binnengehaald, dat kun je geen slechte invalbeurt noemen. Chapeau!
Nu later blijkt dat onze grootste concurrent in de strijd om het kampioenschap deze ronde punten heeft laten liggen, hebben wij de laatste ronde alles in eigen hand om kampioen te worden en volgend jaar mee te doen in de Hoofdklasse. Een overwinning of gelijkspel tegen Veldhoven A thuis op maandag 16 maart a.s. is voldoende om een kampioensbiertje te mogen drinken!
